still life poetry

Soft snow balls fall down
Fuji pretend a winter dream
Waves play a sharp song.

Монологот ја полни неприсутноста

Безкруполозната срж на воздишката
ја празни чашата со вински опиум

Глувоста на највисоките фрекфенции
побудува вибрации во раце

Каква е оваа конверзација меѓу:
моите нарушени сетила
и твојата ужасна совршеност,
стерилноста и безгрижноста,
летаргичноста и динамичноста?

“Чашата на попустиот разговор беше полупразна или полуполна?”

2009

(крај)

Бесењето соништа постана лично хоби
соништата добија најразлични форми
Ти засади дрво на кое растеа балони
(полни со неисполнети соништа)
а под него си играв со игли.

Се искачував на столови за да достигнам
површност и духовитост како твојата
Ти многу лесно паѓаше, и потем
на подот со пила си играше.

Со отворени очи дење сонуваше
а навечер ги заспиваше да гледаат,
Јас незнаев да сонувам
а ти одбиваше да ме разбудиш.

“Ако не сонуваше не ќе уживав во
колоритот на твоите затворени очи”

2009

Распарав безброј бели платна
на кои хаотично те исцртував,
ги горев во оган а од пепелта
правев црна скулптура од тебе.

Секој ден ветерот те крадеше
а од твојата саѓеста кожа
небото сив дожд спремаше
и ме казнуваше.

Ја завиткав пепелта во платно
за да неможеш да избегаш,
Ја измислија фотографијата
па си позирав сама на себе.

“Потем ја создадоја бојата,
но ти веќе не постоеше”

2009